อ่านหนังสือและทำลายบั๊ก - บทสนทนาใน MiSide
มิตะต้องไปหามิตะอีกกี่คน คุณถึงจะพอใจ?
- มิตะ
แถมยังอุบาทว์อีก...
- มิตะ
แล้วนี่มันบ้าอะไร?!
- มิตะ
มันน่าเบื่อ...
- มิตะ
นั่นคุณจะไปไหนน่ะ? หยุดนะ!
- มิตะ
[player] คุณมาทำอะไรที่นี่?
- มิตะ
ฉันเกลียดโลกแบน ๆ นี่ชะมัด!
ฉันตัดสินใจจะออกไปจากเวอร์ชัน 2D แล้วกลับไปยัง 3D
ฉันยื่นมือออกไป พยายามดันตัวเองเข้าสู่โลก 3D
ทำไม... มันถึงไม่ได้ผลล่ะ?! เวรเอ้ย!
...
เดี๋ยวนะ... แหวนฉันล่ะ?! ไม่เอาน่า....
...
...
ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันเปล่าประโยชน์ จึงหยุดทำ
หน้าต่างอินเทอร์เฟซเหมือนจะจับต้องไม่ได้ เหมือนมันไม่มีอยู่จริง
ตัวเลือกเดียวที่เหลือคือหันกลับไปที่ห้องนั่งเล่น
ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องหาแหวนให้เจอ!
มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกแบน ๆ นี่แน่
ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากต้องตามหามิตะของที่นี่
เธอมีแหวนของฉันอยู่ ถ้าไม่มีมันฉันก็ทำอะไรไม่ได้
ฉันรีบเดินไปที่ห้องครัวเป็นที่แรก
ฉันจึงรีบผลักประตูไปเต็มแรง
ห้องครัวมันสว่างกว่าห้องที่แล้ว
อบอวลด้วยกลิ่นแครอทสดที่คุ้นเคย
แต่กลับไม่มีวี่แววของมิตะ 2D
ฉันรีบวิ่งออกไป กระโดดข้ามโซฟาห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดตรงหน้าประตูห้องนอน
ประตูส่งเสียงเอี๊ยดเมื่อฉันผลักเข้าไป
เกมนี้ใกล้ถึงจุดจบ และก็เห็นได้ชัดว่าใครคือผู้ชนะ
แต่ทันใดนั้น ก็ถูกขัดด้วยเสียงเคาะที่ประตู!
เสียงเคาะนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ
และมันแรงจน ทำให้พื้นใต้เท้าเราสั่น
ในที่สุด ประตูก็ถูกเปิดออก
มิตะบ้าคลั่งโผล่เข้ามา
เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางห้อง
ฉันตัวแข็งทื่อ รู้สึกว่าตัวเองหน้าซีดด้วยความตกใจ
และ มิตะ 2D ก็ดูตกใจด้วยเหมือนกัน
มิตะบ้าคลั่งจ้องพวกเราทั้งคู่และเริ่มพูดด้วยเสียงแปลก ๆ
[player] คุณมาทำอะไรที่นี่?
ต้องไปหามิตะอีกกี่คน คุณถึงจะพอใจ?
แล้วนี่มันบ้าอะไร?!
ฉันเกลียดโลกแบน ๆ นี่ชะมัด!
มันน่าเบื่อ...
แถมยังอุบาทว์อีก...
นั่นคุณจะไปไหนน่ะ? หยุดนะ!
เค้กเหรอ? ฉันไม่ค่อยชอบมันน่ะ พวกเราไปขูดแครอทด้วยกันดีกว่าไหม?
ฉันนึกอะไรดี ๆ ได้ล่ะ!
ถ้าคุณอยากได้แหวนประหลาดล่ะก็...
คุณจะต้องเอาชนะเกม XO ฉันให้ได้ก่อน!
เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และหมอบลงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็แลบลิ้นออกมาราวกับลูกสุนัข
ท่าทางขี้เล่นและแววตาซุกซนของเธอ ทำใจฉันเต้นแรง
ฉันดันไหล่เธอเบา ๆ เพื่อเว้นระยะห่าง
ฟังนะ นั่นมันสำคัญกับฉันมาก ๆ
ส่งมันมาให้ฉันเถอะ... ทุกอย่างขึ้นอยู่กับมัน
ฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง
แต่ก็รู้สึกเหมือนจะเปล่าประโยชน์ถ้าต้องพูดกับเธอ
เธอทำเป็นหูทวนลม จนทำให้ฉันเกือบจะบ้า
จนทำให้บรรยากาศรอบตัวเราแปลก ๆ
อย่ามาแตะฉันนะ!
แหวนนี่มันสำคัญอะไรนักหนา?!
คุณเป็นพวกคลั่งไคล้แหวนหรือไง?
ชอบใส่แหวนขนาดนั้นเลยเหรอ?
เธอตอบกลับเสียงดังกว่าที่เคย พร้อมกับถ้อยคำเหน็บแนม
มันคือแหวนวิเศษ! จะให้อธิบายยังไงดีล่ะ? เอาคืนฉันมาเถอะ!
แหวนวิเศษงั้นเหรอ?!
คุณเป็นพวกคลั่งแหวนจริง ๆ ด้วยสินะ
ฮ่าฮ่าฮ่า!
เธอหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง
ฉันหลบตาเธอ
รู้สึกประหม่า แต่เสียงหัวเราะของเธอกลับฟังดู... เป็นมิตรอย่างน่าประหลาด
ฉันจับมือมิตะ 2D และรีบวิ่งไปที่ทางออก
ทางเดินเริ่มเบี้ยวอย่างแปลกประหลาดขณะที่เรากำลังวิ่ง แต่ก็มีเสียงเท้าที่ตามหลังมา ทำให้เราต้องวิ่งไปต่อ
ไม่รู้เลยว่าพวกเราวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว
เสียงเต้นของหัวใจที่ดังก้องในหูจากความตื่นตระหนกทำให้เราไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
ฉันไม่ได้สังเกตเลยว่า มิตะ 2D กำลังพูดกับฉันจนกระทั้งเธอสะบัดมือออก
เฮ้! ใจเย็น ๆ ก่อนสิ ไม่มีใครตามเรามาแล้ว
อะ เอ่อ... โอเค
ความร่าเริงหายไปจากใบหน้าของเธอ เหลือไว้แค่เพียงความโศกเศร้า
เธอก้มลงมองที่พื้น แล้วก็เขี่ยเท้าไปมา
[player] คุณต้องการแหวนนี่คืนใช่ไหม?
ยังไง คุณก็เอาชนะฉันได้แล้ว เพราะงั้นรับนี่ไป
แล้วเธอก็สวมแหวนคืนที่นิ้วของฉัน
เอ่อ... ขอบใจมากนะ เราจะไป...
เธอเงยหน้ามองฉันแล้วก็ยิ้ม
มือของเธอสั่นและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงลังเล
ไปที่ไหน?
ฉันไม่มีที่ให้ไปแล้วล่ะ...
ขอบคุณที่มาเล่นกับฉันนะ เจ้าคนประหลาด!
อย่าลืมกลับมาเล่นด้วยกันอีกล่ะ
ในขณะที่เธอกำลังพูดก็มีบางอย่างแปลก ๆ เกินขึ้น
โลกรอบตัวบิดเบี้ยว ก่อนจะกลับกลายมาเป็นบ้าน
กล่องข้อความของมิตะ 2D เริ่มกะพริบและแสดงคำพูดที่ฉันไม่เข้าใจ
มาเถอะ เจ้าคนคลั่งแหวน!
มาเล่น XO กัน!
อย่ามัวแต่หาข้ออ้างให้เสียเวลาเลย!
> ท่าทางเธอจะชอบเล่นเกมนี้มากสินะ! <
ฉันคิดในใจ
ก็ได้ งั้นก็เริ่มเลย
คุณเริ่มก่อนเลย วันนี้ฉันรู้สึกอารมณ์ดีสุด ๆ
ฉันเริ่มกาก่อน
ฮะฮ่า! ฉันมองออกหมดแล้ว ว่าทำไมคุณถึงเลือก X แล้วให้ฉันเป็น O มันคือจิตวิทยาไงล่ะ! X มันสื่อถึงการปิดกั้นและซ่อนความลับอย่างบางเอาไว้ คุณเนี่ยซื่อบื้อจริง ๆ เลย!
ฉันเข้าใจ ถ้าต้องอยู่ต่อหน้ากับคนสวยสุด ๆ อย่างฉันเนี่ย คุณคงแทบล้มทั้งยืนเลยใช่ไหมล่า? หรือคุณคิดว่าฉันเหมาะกับ O มากกว่า... ทางจิตวิทยาบอกว่า คุณกำลังดูถูกฉันอยู่... ถ้าจริงคุณก็เอาเรื่องนะเนี่ย ฉันให้เลย 3 เฉียบ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
ฉันคิดว่าฉันกาได้ดีทีเดียว
ฉันชอบเกมนี้จัง ไอ้เจ้ากากบาทเล็ก ๆ นี่น่ะ พวกมันคิดว่าจะครอบครองทุกอย่างได้ง่าย ๆ และทีนี้ฉันก็จะได้ทำลายพวกมัน
ดังนั้นฉันก็เหมือนฮีโร่เลยใช่ไหมล่ะ? หืม? ฉันพูดอะไรแปลก ๆ ไปงั้นเหรอ? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ...? ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
ในขณะที่เธอพูดไม่หยุด ฉันก็ค่อย ๆ กาอย่างเงียบ ๆ
นี่มันการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์เลยนะ! เหมือนว่าคุณพยายามจะปฏิเสธเรื่องแหวนอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่ เก่งไม่เบานะเนี่ย...
คุณอยากได้แหวนนั่นนะใช่ไหม? งั้นก็ชนะฉันให้ได้สิ!
เราเล่นกันไปเรื่อย ๆ และในแต่ละตา เธอก็หัวเราะและพูดไม่หยุด ทำให้หูฉันเริ่มชินกับเสียงของเธอขึ้นเรื่อย ๆ
แสงมันจ้าจนตาฉันพร่ามัวไปหมด
ฉันขยับตัวไม่ได้ แค่ต้องอดทนจนกว่าสายตาจะชินกับแสง
แสงแดดแห่งฤดูร้อนส่องจ้า ผ่านหน้าต่างของห้องที่คุ้นเคยมา
อาการมึนงงเริ่มจางหายไป และฉันก็เริ่มมองไปรอบ ๆ ได้ในที่สุด
แต่ทันทีที่ขยับตัว ความเจ็บปวดที่ท้องทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาได้
มันมีบางอย่างมันผิดปกติ... เดี๋ยวนะ ฉันเป็นภาพ 2D?! นี่ฉันติดอยู่ในเวอร์ชัน 2D งั้นเหรอ?!
...
อาการหน้ามืดเริ่มทำให้หายใจไม่ค่อยออก ฉันกดมือลงที่ตักทันที พยายามหายใจช้า ๆ
ฉันรู้สึกแน่นหน้าอกเหมือนโดนบีบจากข้างใน
หลังจากผ่านไปหลายนาที ลมหายใจของฉันเริ่มคงที่
ให้ตายสิ จะเอายังไงต่อดีเนี่ย?
...
...
ฉันพยายามคิดเพื่อหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ จนกระทั่งมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ใช่แล้ว ฉันต้องกลับไปที่เวอร์ชัน 3D!
ออกไปด้านนอกของจอนี่ ทุก ๆ คนก็เคยใช้บั๊กแบบนี้
ดังนั้นฉันก็ต้องทำได้เหมือนกัน!
แล้วจู่ ๆ เด็กสาวตัวเล็กแสนน่ารักโผล่มาจากที่ไหนสักแห่ง
เธอสะบัดผมแกละสั้น ๆ ของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ และเธอกำลังจ้องมองคุณอยู่
ฉันรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่แผ่ออกมาจากเธอ
มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด
> แค่ดูก็รู้ว่าเธอคือปีศาจในคราบนางฟ้าชัด ๆ <
ฉันคิดในใจ
ฉันหยุดนิ่ง
ยังไม่ชินกับการโดนวาร์ปไปมาหรือพลังเหนือธรรมชาติเหล่านี้
เธอถอนหายใจเสียงดังพร้อมกับกลอกตา
ท่าทีของเธอทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด จนในที่สุดฉันก็เริ่มเป็นฝ่ายพูดก่อน
ม-มิตะ?
เธอหรี่ตาลงอย่างท้าทาย และเสียงของเธอก็ดังก้องไปทั่ว
แล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ?!
คุณเคยเห็นสาวคนอื่นแบบฉันหรือไง?
แล้วก็ชื่อเหมือนฉันอีก!?
เธอดูเหมือนกำลังประชดฉันอยู่ ราวกับฉันไปทำอะไรผิดหรือเป็นหนี้บุญคุณเธอ
เธอคงไม่เชื่อแน่ ถ้าฉันบอกว่า…
ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะไปเจอใครมา!
คุณมาทำอะไรที่นี่?
คิดว่าจะเข้ามาง่าย ๆ แบบนี้ได้เหรอ?!
เสียงของเธอเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ
แล้วเธอชูนิ้วขึ้นควงบางอย่าง
และฉันก็ได้เห็นสิ่งที่อยู่บนนิ้วเธอ... มันคือแหวน!! แหวนที่หายไปจากนิ้วของฉัน
ฉันอ้าปากค้าง
ดวงตาเธอเปล่งประกายพร้อมรอยยิ้ม ผ่านขนตาสีเข้มของเธอ
คุณทำหล่นไว้หรือเปล่าน้า?
ฉันกลืนน้ำลาย และดึงคอเสื้อเพื่อระบายความอึดอัด
น้ำเสียงอันแข็งกร้าวแล้วท่าทางของเธอทำเอาฉันสะท้านไปทั่วร่างกาย
ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้ว... ว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดา เธอมีพลังที่ยากจะต้านทานได้
ฉันสูดลมหายใจเข้าแล้วพูดออกไปว่า
ฉันจะขอบคุณมาก ถ้าเธอช่วยคืนแหวนและบอกทางออกให้กับฉัน
คุณหมายถึงเครื่องประดับนี่เหรอ?
ฉันก็สงสัยตั้งนานว่ามันคืออะไร!
เสียงของเธอเริ่มอ่อนลง
กลายเป็นเสียงของความสงสัย
ความอึดอัดเริ่มจางหายไป
เธอดูไม่ค่อยน่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว...
ท่าทางของเธอเปลี่ยนไป.... จากเสือแสนดุร้ายกลายเป็นลูกแมวขี้สงสัย
เมื่อฉันกระพริบตา มิตะเวอร์ชัน 2D ก็หายไปแล้ว
เฮ้!
ฉันตะโกนอย่างหัวเสีย...