Чытаем кнігі і знішчаем глюкі - дыялогі MiSide
МітаКолькі яшчэ Мітаў табе трэба абысці, каб супакоіцца?
- Міта
Зараза!
- Міта
І гэта яшчэ што такое?
- Міта
Сумная...
- Міта
Куды?! Пачакай!
- Міта
[player], гэта як цябе сюды магло занесці?
- Міта
Як я ненавіджу гэты плоскі свет
Я захацеў выйсці за рамкі плоскай рэальнасці ў аб'ёмную
Я паспрабаваў сунуць сваю руку назад у трохвымерны свет
Блін, зусім ніяк не выходзіць!
…
Пачакай, а дзе пярсцёнак? Вось жа...
…
…
Я прыпыніў спробы выбрацца: гэта здавалася цалкам немагчымым
Інтэрфэйс быў неадчувальны, нібы эфірны
Таму я зноў скіраваў свой позірк на гасцёўню
Іншых варыянтаў не было: трэба было знайсці пярсцёнак, чаго б гэта ні каштавала
Пры гэтым я зусім не мог зразумець, у якім момант ён знік і ці можа пярсцёнак быць недзе тут, у плоскай рэальнасці
Нічога не заставалася, як ісці шукаць мясцовую Міту
Бо пярсцёнак быў у яе, а без гэтага каштоўнага артэфакту я нічога не мог бы змяніць
Спачатку я пайшоў на кухню
Спешна прайшоўшы праз дзверы, ледзь не пратараніўшы іх галавой, я бегла азірнуў кухню
Кухня свяцілася мацней мінулага памяшкання
Нос пачуў акуратныя ноткі морквы, ужо знаёмыя мне
Аднак, 2D-Міты я тут не сустрэў
Я амаль бягом выйшаў у залу і па-майстэрску пераадолеў канапу, якая стала перашкодай на дарозе з кухні да спальні
Я ляснуў па дзверах, што прымусіла іх моцна скрыпнуць
А нашае спаборніцтва падыходзіла да канца, і вынік станавіўся відавочным
І раптам вельмі моцны стук у дзверы перабіў гоман маёй сяброўкі
Грукат станавіўся гучней
І падумалася, нібы кожны грук аддаецца падземным штуршком у 8 балаў
Нарэшце, дзверы не вытрымалі.
І ўнутр спальні ўварвалася, прыпыніўшы і без таго дзіўную атмасферу, Вар'ятка Міта
Яна спынілася пасярод пакоя ў сваім звычайным, аб'ёмным вобразе
Я адчуў, што збялеў ад здзіўлення
Двухмерная Міта, здаецца, была моцна спужаная
Вар'ятка Міта паглядзела на нас вужачым позіркам і нейкім дзіўным павучальным тонам пачала казаць:
[player], гэта як цябе сюды магло занесці?
Колькі яшчэ Мітаў табе трэба абысці, каб супакоіцца?
І гэта яшчэ што такое?
Як я ненавіджу гэты плоскі свет
Сумная...
Зараза!
Куды?! Пачакай!
Тарты? Я іх не зношу! Давай лепей моркву надзяром!
Я прыдумала!
Дзвіак, трэба пярсцёнак?
А абыграй мяне ў крыжыкі-нулікі!
Яна, здавалася, зараз пачне дыхаць праз рот, высунуўшы язык, нібы сабачка
Бо яе дзёрзкая манера выцяўкваць фразы ўжо ва ўсю праявілася
Я крыху адсунуў яе ад сябе за плечы
Паслухай, гэта вельмі важная рэч
Проста аддай мне яе — ад гэтага залежыць шмат чаго
Мая мова ўсё так жа была акуратнай і метадычная, як у санітара
Я проста не мог гаварыць з ёй іначай
Яна сапраўды выглядала бязладнай і дзёрзкай да ненармальнаці
І гэта ўжо нават пачало быць забаўным
Не чапай мяне!
Чаго важнага можа быць у пярсцёнку?
Ты фетышыст?
Падабаецца пальчыкі ў пярсцёнкі ўстаўляць?!
Яна ўсё так жа гучна сыпала недарэчнымі з'едлівасцямі ў мой бок
Гэта чароўны пярсцёнак. Ну што мне, тлумачыць табе зараз? Проста вярні ўласніку!
Ну ты рэальна фетышыст!
"Чароўнае", — кажа!
Ха-ха-ха!
Яна гучна выбухнула смехам
Я глядзеў у бакі і адчуваў сябе вельмі няёмка
Яна, здаецца, станавілася ўсё больш прыязнай
Нядоўга думаючы, я схапіў сваю спужаную сяброўку за руку і кінуўся да выхаду
Зала дзіўным чынам змянілася, і мы ўжо пабеглі доўгім калідорам, адчуваючы спінамі шалёны пераслед
Я не знаю, як доўга мы беглі
Шум у вушах ад фізічнага і нервовага напружання, здавалася, глушыў мяне цалкам
2D-Міта здаецца штосьці і спрабавала мне сказаць, але я заўважыў гэта толькі тады, калі яна вызваліла сваю руку з маёй
Гэй! Супакойся ты, ну! Ніхто ўжо не бяжыць за намі
А… ха… праўда?
Дзёрзкасць і азарт пакінулі яе твар зусім, пакінуўшы крыху сумны, здаецца, вінаваты выраз
Яна глядзела ўніз, вычэрчваючы нагою колы на падлозе
[player], табе патрэбны быў гэты пярсцёнак?
І ты сумленна перамог мяне — забірай
Яна адзела пярсцёнак на маю руку
Ну, дзякуй. Ідзём?
Яна ўзняла вочы да мяне і ўсміхнулася
Крыху перабраўшы пальцамі, яна няўпэўнена вымавіла:
Куды?
Мне няма куды ісці...
Дзякуй за гульню, дзівак!
Прыходзь яшчэ
Пакуль 2D-Міта казала гэтыя словы, штосьці здарылася
Уся выява перанеслася ў дом
А дыялогавае акенца Двухмернай Міты змяніла фразы на невядомы мне кантэкст
Ну няхай, дзівача!
Згуляем ў крыжыкі-нулікі!
Не марнуй час на апраўданні!
> Любяць жа яны гульні! <
Падумаў я
Ну добра, давай!
Можаш хадзіць першым, я сёння добрая!
Я зрабіў ход першым.
Хватан, ты выдаў сябе з усімі трыбухамі! Я ведаю, чаму ты захацеў пачаць з крыжыкаў, а нулікі аддаць мне. Гэта псіхалогія! Звычайна крыжыкі закрываюцца і хаваюцца. Ты хвалюешся!
Вядома ж, побач з такой красуняй можна загінуць, а потым яшчэ й памерці. Ці ты падумаў, што мне больш пасуе нулік? Псіхалогія кажа, што ты хацеў мяне абразіць. Трапна, хватан, вельмі трапна! Ха-ха-ха!
Здавалася, я зрабіў прадуманы ход.
Мне падабаецца гэтая гульня: у ёй крыжыкі не маюць манаполіі на перакрэсліванне ўсяго! Яны могуць сапсаваць жыццё шмат каму!
У гэтай гульні я зневажаю іх і лічу сябе героем! Няўжо я кажу штосьці дзіўнае? Ты так паглядзеў на мяне... Ха-ха-ха!
Пакуль яна гаманіла, я моўчкі зрабіў свой ход.
Гэта сімвалічна! Ты нібы адмыслова адхрышчваешся ад пярсцёнка, але не вельмі ў цябе атрымоўваецца. Вельмі разумна, дружа!
Ты ж хацеў атрымаць гэты пярсцёнак, хіба не? Я чакаю, калі ты яго выйграеш у мяне!
Мы гулялі партыю, і мая 2D-сяброўка галёкала і рагатала кожны свой ход. Мой слых, здаецца, пачаў прызвычайвацца да ейнай шумнай натуры.
Сляпучае святло біла мне ў вочы
Я не мог зрабіць і кроку, пакуль зрок не прыйшоў у норму
Вельмі яскравае летняе святло біла ў вокны звычнай мне залы
Крыху адышоўшы ад ступару, выкліканага гэтым маляўнічым відам, я пастанавіў агледзецца
Ледзь я зрушыўся з месца, як усё ўнутры забразгатала — і маё сэрца пачало балюча біцца, аддаючы вібрацыямі у кашулю
Штосьці не так... Я?.. 2D?! Я ў двухмернай версіі?!
…
Галаву пачалі абцяжваць пачуцці розных адценняў цемры. Я ўпёр рукі ў калені і спрабаваў аддыхацца
Мне сперла грудзі ўнутры яшчэ мацней
Праз некалькі хвілін дыханне, здаецца, унармавалася, і я нарэшце намерыўся разабрацца, што мне рабіць далей
Халера, і што мне рабіць?!
…
…
Спрабуючы сабрацца з думкамі, я ламаў галаву да таго часу, пакуль не ўляцела раптоўная ідэя
Дакладна, трэба проста выйсці назад у 3D
Выйсці за рамкі, да гэтага ж неяк ува ўсіх выходзіла пляваць на правілы гэтай гульні
І ў мяне дакладна выйдзе!
Ледзь я зрабіў крок, як ні адсюль, ні адтуль перада мной стала чарговая мілая дзяўчыначка
Яна ускалыхнула двума кароценькімі хвосцікамі, і ў яе вачах зазіхацеў гарэзлівы агеньчык
Яна трымалася на адлегласці, аднак, нават так я адчуваў ейную запальчывую аўру
Мне зрабілася няўтульна
> А яна яўна нягодніца… <
Падумалася мне
Я стаяў як прыкуты
Дагэтуль не звыклы да іх тэлепартацый і звышнатуральных здольнасцяў
Дзяўчына гучна выдыхнула і закаціла вочкі
Ейныя паводзіны мяне крыху збянтэжылі, і я ўсё ж наважыўся загаварыць першым
М… Міта?
Яна дзёрзка прыжмурыла вочы, і яе звонкі голас атакаваў з усіх бакоў
Ну а хто ж яшчэ?
Ты што, шмат ТАКІХ ДЗЯЎЧАТ бачыў?
Ды яшчэ й з такім імем?
Яна незадаволена і з'едліва гуляла манерай размовы, нібы я чымсьці ёй не дагадзіў, або нешта ёй вінен, або не праявіў належнага стаўлення
Не паверыш, калі табе раскажу...
І знаць не хачу, з кім ты там знюхваешся!
А тут ты што забыў?
Табе сюды нельга!
Гэтым разам яе голас прагучаў яшчэ гучней
Пасля чаго яна ўзняла руку і пачала энергічна трэсці тонкім ўказальным пальцам
На ім, у сваю чаргу, балансаваў пярсцёнак, які нядаўна загадкава знік з маёй рукі
Я здзіўлена раскрыў рот
Бляск яе вачэй трыумфаваў на цёмных павеках
Здаецца, ты згубіў гэта тут
Я нервова ўзглытнуў і пацягнуў за каўнер кашулі, спрабуючы зрабіць удых
Мяне чамусьці моцна напружваў яе нахабны голас і хцівая пластыка
Штосьці мне падказвала, што переда мною не дзяўчына, а навала
Я выдыхнуў
Буду ўдзячны, калі ты аддасі мне пярсцёнак і пакажаш дзе выхад
Так гэта твая забаўка?
Я й думаю, што за дзіва!
Яе голас нагла змягчыўся
І напоўніўся радаснай зацікаўленасцю
Ад чаго я нават фізічна адчуў, як нібы камень з грудзей ссунуўся
І цяпер здавалася, нібы яна хоча проста крыху пафліртаваць
Ператварылася ў котку з грознай пантэры
І калі я міргнуў, двухмерная Міта знікла з поля зроку, так жа нечакана, я і з'явілася
Гэй!
Я раздражнённа крыкнуў